Vanity blog

---

Księga go¶ci

Archiwum
2005
lipiec
czerwiec


Linki
Moi przyjaciele "ze szkoły" :))
Stary, dobry Hagrid - Cholibka ;D
Poznajcie Rain - należy do mojej rodziny :]




O mnie
Wszystkiego dowiecie się z opowiadania ;]

---

†††
Design by ancu
Picture by chix0r
Brushes by unknown.hakkai.net
All rights reserved

Rozdział III- zakupy ;D
Następny dzień przywitał Vanity kolejn± mał± niespodziank±. Na jej oknie siedziała mała rudawa sówka. Dziewczynka bardzo się zdziwiła, gdyż nie spodziewała się od nikogo wiadomo¶ci, dlatego po¶piesznie odwi±zała list od nogi ptaka. Nie mogła uwierzyć własnym oczom, gdy odczytała tre¶ć wiadomo¶ci:




- Yes! Dostałam się! Tak jak mówił Tom. Super! – radowała się Vanity. Odprawiła mały rytualny taniec wokoło listu, żeby jej się powiodło w nowym miejscu. Dziewczyna jest bardzo przes±dna, a tego typu tańce rozluĽniaj± wszystko. Z tego huku jakiego narobiła, aż cała rodzina się zleciała. Strych był zapełniony Vanity, pani± i panem Witewind. Starali się wyci±gn±c cokolwiek od córki, lecz dziewczyna była w stanie ogromnego podekscytowania, że ciężko im to szło.
- Dziecko uspokój się i powiedz nam, co się stało? – próbowała się dowiedzieć pani Whitewind. Niestety taka sytuacja się powtarzała jeszcze z dziesięć razy. Vanity dalej robiła swoje. W końcu zaczęła mówić.
- Mamo, tato ..... PRZYJĘLI MNIE DO HOGWARTU!!!! – wykrzyczała im to młoda osóbka – będę super uzdolnion± czarodziejk±. Tom też tam się dostał, wiec będę mieć towarzystwo. Czyż to nie cudowne?
- Tak – odpowiedzieli chórem rodzice – nawet nie wiesz jak się cieszymy. Trzeba to uczcić. Idziemy zaszaleć.
Teraz cała rodzina skakała z rado¶ci. W końcu ich córka dojrzała do tego, aby zacz±ć się naprawde uczyć czarować.



Ulica Pok±tna przywitała czarodziejsk± rodzinę jak zwykle tłumem ludzi. Ledwo pan Whitewind przeciskał się przez ten g±szcz a co dopiero powiedzieć o Vanity. Nic wiec dziwnego, że parę razy zgubiła się. Na szczę¶cie rodzice szybko odnajdywali swój skarb. Ich pierwszym celem był bank Gringotta. Mimo, iż nie mieli zbyt dużo złotych galeonów, srebrnych syklów oraz br±zowych knutów, jednak to wszystko wystarcza na utrzymanie wszystkich domowników i na kupienie odpowiednich rzeczy do szkoły. Weszli po białych, kamiennych schodach do ¶nieżnobiałego budynku, który wyrastał ponad okoliczne sklepy. Obok potężnych drzwi z br±zu, w szkarłatno-złotej liberi, stał goblin. Był strażnikiem owego budynku. Vanity nie przepadała za tymi stworami. Ich ¶niada, chytra twarz, spiczasta bródka, bardzo długie palce i stopy, przyprawiały dziewczynę o mdło¶ci, dlatego wolała czym prędzej wej¶ć do ¶rodka. Były tam drugie drzwi, tym razem srebrne, z wygrawerowanymi słowami:



Zanim dziewczyna pierwszy raz weszła do tego miejsca, zawsze w marzeniach planowała obrabować go, jednak gdy przeczytała te słowa, od razu zrezygnowała z tego marzenia. Dzi¶ rzadko powraca do tych my¶li. Nie lubi tego miejsca. Za dużo tu goblinów. Wszędzie ich pełno. Za każd± lad±, na wysokich stołkach siedz± te ¶mierdz±ce stworzenia. Niektóre skrobi± co¶ piórami w wielkich księgach rachunkowych, inne odważaj± monety na mosiężnych wagach, badaj± drogie kamienie przez lupy. Cały główny hol był dużym pomieszczeniem z mnóstwem drzwi niewiadomo dok±d prowadz±cych. Przy każdych drzwiach stała straż składaj±ca się oczywi¶cie z goblinów. Plan tego budynku znały tylko owe istoty i tylko one mogły prowadzić klientów do swych skrytek. Vanity zaczekała na ¶rodku sali, gdy jej rodzice podeszli do jednej z lad.
- Dzień dobry - powiedział Jack do pierwszego wolnego goblina – Przyszli¶my, żeby wzi±ć trochę pieniędzy z sejfu rodziny Whitewind’ów.
- Mogę prosić o klucz do skrytki?
- Tak oczywi¶cie już daje – pan Whitewind podał goblinowi pozłacany maleńki kluczyk.
- Dobrze, proszę zaczekać, zaraz kto¶ zaprowadzić państwa do krypt. Zoli!
Jak można było się domy¶lić Zoli był goblinem. Jednak nie podobny do innych. Vanity od razu to wyczuła. W jego zachowaniu była dziwna a zarazem miła tajemniczo¶ć. Był chyba jedynym stworek, który nie przyprawiał panienki o zawroty głowy. Zoli zaprowadził ich do jednych z drzwi i w jednej sekundzie znaleĽli się w w±skim, ciemnym korytarzu, o¶wietlonym tylko pochodami. Do skrytki musieli dojechać mał± kolejk± zaopatrzon± w wagoniki. Dziewczyna uwielbiała jeĽdzić tymi wagonikami. Kojarzyły jej się z kolejkami górskimi, na które kiedy¶ chodziła z tat±. Podróż była miła chyba tylko dla niej, bo rodzice Vanity wysiadaj±c z pojazdu jakby odetchnęli z ulg±. Skrytka 456 była ich małym sejfem. Goblin otworzył wielkie drzwi i pani Whitewind zaopatrzyła się w odpowiedni± ilo¶ć pieniędzy.
Po wyj¶ciu z banku można było się udać na potrzebne zakupy. Ich pierwszym celem było kupno szat. Weszli do małego sklepiku z szyldem: MADAME HELLWOOD – SZATY SZKOLNE I NIE TYLKO. W ¶rodku było ciepło i przytulnie.
- Dobrze kochanie – powiedziała mama Vanity – niech teraz pani Ci uszyje szatę a ja pójdę zakupić Ci podręczniki. Tata zajmie się pozostałym wyposażeniem. On uwielbia te odważniki, kociołki i fiolki. Będziesz mieć najlepsze rzeczy ze szkoły – dokończyła z lekkim u¶miechem jeszcze do¶ć młoda kobieta.
Vanity została sama. Czekały j± teraz przymiarki i długie czekanie na strój. Podeszła do niej stara, siwa kobieta o błękitnych oczach.
- Hogwart? – zapytała
- Tak
- Pierwszy rok?
- Tak
- Zapinki do płaszcza?
- Czarne
- Rękawice też dorzucić?
- Obowi±zkowo – odparła dziewczyna. Bardzo rozbawiła j± ta do¶ć krótka konwersacja.
- Dobrze kochaniutka, weĽmy rozmiary, choć za pewne nie będ± one potrzebne. Masz idealn± figurę, ale muszę je pobrać, bo mi sklep jeszcze zamkn±.
I tak przez najbliższe dwie minuty centymetr, łagodnie sterowany przez Madame Hellwood odmierzał po kolei wzrost, odcinek szyjny, piersiowy, pasowy i biodrowy. W ci±gu dwóch minut Vanity dowiedziała się że ma 150 cm wzrostu, 28 cm w szyi, 65 cm w biu¶cie, 55 cm w pasie, 70 cm w biodrach. Nawet nie zauważyła jak kolejny klient wszedł do sklepu
- Zawsze wiedziałem, że moja przyjaciółka ma idealne wymiary – powiedział żartobliwie do¶ć wysoki chłopak o br±zowych włosach i br±zowo-piwnych oczach. Dziewczyna nawet nie musiała się odwracać żeby zobaczyć, kto to powiedział. Od razu poznała ten głos.
- Tom! Wróciłe¶ – krzyknęła Vanity – s±działam, że spotkam Cię dopiero w poci±gu do szkoły.
- Widzisz. Jednak los zrobił tobie mała niespodziankę. Widzę, że też sobie szyjesz szaty.
- Tak ale nie martw się. Za chwile ty będziesz tak stać – powiedziała drwi±co dziewczyna - Po¶miejemy się z twoich wymiarów – dodała
Owszem i tak się stało. Chłopak miał natomiast 156 cm wzrostu, 32 cm w szyi, 50 cm w klatce piersiowej, 60 cm w pasie i 68 cm w biodrach.
- No, przyzwoity wynik – za¶miała się Vanity. Uwielbiała przebywać w towarzystwie Tom’a. Przy nim czuła się beztrosko i szę¶liwie.
Dziesięć minut póĽniej stroje obojga były gotowe. Gdy młodzi wychodzili ze sklepu akurat natrafili na rodziców dziewczyny.
- Dzień dobry – powiedział Tom
- Ooo. Dzień dobry – odpowiedziała pani Whitewind – już wróciłe¶ z wakacji?
- Tak proszę pani. A teraz niestety musze znaleĽć swoich rodziców. Do widzenia
- Do widzenia – odpowiedziała – Córciu już masz szatę, tiarę i wszystko?
- Tak mamo
- Dobrze, to możemy i¶ć kupić Ci różdżkę. Przeteleportowali¶my twoje rzeczy już do domu, żeby potem nie dĽwigać tego wszystkiego. Nie wiem jak Ty sobie z tymi ksi±żkami poradzisz. S± takie ciężkie.
- Wykorzystam mojego przyjaciela. Odrobina ciężaru mu nie zaszkodzi.
Poszli kamienn± uliczk± ku górze. O tej porze roiło się od ludzi. Nieprzewidywalny tłum i okropny upał sprawił, że droga do sklepu wydłużała się niesamowicie. W końcu stanęli przed budynkiem z napisem: NAJLEPSZE RÓŻDŻKI NA ¦WIECIE. DO WYBORU, DO KOLORU. W ¶rodku na szczę¶cie było mało ludzi, wiec nie trzeba było zbyt długo czekać. Obsługiwał akurat do¶ć młody człowiek. Jedn± mał± jego wad± było to, iż jego kolor włosów przypominał ogon wiewiórki.
- Witam w naszym sklepie – przywitał ich – niech zgadnę, szukaj± państwo różdżki. Czy kiedykolwiek państwa córka przymierzała różdżkę. Ma swój kolor, wyrób?
- Nie niestety nie – odpowiedzieli rodzice
- No to czeka nas niezła zabawa – powiedział sprzedawca, a w jego k±cikach ust pojawił się delikatny u¶mieszek – no wiec machnij t±. To jest cisowa różdżka z włosem wiewiórki bystrej, 10 cali. Delikatnie układa się w ręce i jest trwała, co jest bardzo przydatne dla dzisiejszej młodzieży. – zakończył wykład młodzieniec - No machnij ni± – dodał, gdy spojrzał na dziewczynę. Zrobiła tak jak kazał, niestety skutki tego były do¶ć straszne. Miotła, która stała koło sklepikarza, dostała szału i zaczęła gonić sprzedawcę.
- Spokój – krzykn±ł sprzedawca i narzędzie ustało sw± pogoń. – Dobrze ta nie, zobaczmy dalej. Może mahoń, 11 cali z sier¶ci pantery. Idealna dla przyszłych animag’ów.
Dziewczyna gdy tylko wzięła różdżkę do ręki, w około niej rozeszło się ¶wiatło.
- No to mamy po kłopocie. Oto twoja różdżka. No, no, witam przyszłego animag’a – podał rękę dziewczynie – mam nadzieje, że będziesz godnie reprezentować talenty czarodziejskie.
Wyszli ze sklepu cali, zdrowi i szczę¶liwi. Na dzi¶ skończyli z zakupami.
- Mamo- zapytała się Vanity- kto to w ogóle jest animag?
- Animag to taki człowiek, który potrafi zmieniać się w jakie¶ zwierze. To bardzo rzadka umiejętno¶ć. Zazwyczaj się j± nabywa ucz±c się. Mało jest ludzi, którzy rodz± się z takim darem. Nawet nie wiedziałam, że go posiadasz. Owszem w mojej rodzinie był kiedy¶ jeden animag, ale to dawno temu. Aż niemożliwe żeby jego geny przetrwały, ale jak widać cuda się zdarzaj±
- A i się zdarzaj± – dodała z u¶miechem Vanity

2005-07-11 20:18:15 skomentuj (10)

---

Rozdział II
-Vanity! Vanity! ChodĽ! ¦niadanie już gotowe – z dołu dobiegł j± krzyk pani Whitewind.
- Już idę. Chwilkę – odpowiedziała dziewczyna.
Już na schodach było czuć przecudny zapach jedzenia. W powietrzu unosiły się tosty i jajka smażone na boczku. Każdy by się skusił na takie smakołyki, dlatego nie upłynęła sekunda a Vanity z impetem wpadła do kuchni, oblizuj±c się przy tym żarłocznie. Uwielbiała takie ¶niadania, lecz rzadko spotykały j± takie przyjemno¶ci. Pani Whitewind zawsze smażyła jajka na boczku, gdy była okazja, albo gdy jej się po prostu zachciało. Tym razem jednak była okazja i to niezwykła. Dzi¶ jej córka miała wej¶ć w nowy rozdział życia. Podekscytowanie aż biło ze starszej, ale wci±ż młodo wygl±daj±cej, brunetki o ciemnych oczach i smukłej sylwetki. To podekscytowanie od razu zauważyła dziewczyna.
- Mamo co się dzieje?
- Co? – odpowiedziała kobieta jakby wyrwana ze snu – a nic, nic. Jedz, bo zrobiłam przepyszne ¶niadanie.
- No wła¶nie. Zrobiła¶ jajka na boczku, a to jest u ciebie rzadko¶ci±. Co¶ się musiało stać. Co? Pow .. – i w tym momencie urwała, bo z góry doszedł ich niesłychany huk i dziwne odgłosy. Razem wybiegły do salonu i ich oczom ukazał się widok turlaj±cego się po schodach ojca Vanity. Gdy ciało mężczyzny przekroczyło ostatni stopień córka z matk± podbiegły do poturbowanego.
- Jack, Jack żyjesz? Co¶ sobie złamałe¶? Powiedz co¶ – z niepokojem pytała się pani Whitewind
- Aaaałłłłłłłuuuuuaaaa – jęczał – jaaaak dooorwę tegooo przeklętego .... – tu urwał i zacz±ł pokazywać palcem w górę i rzeczywi¶cie co¶ tam się poruszało - ... to mu wsszzyyystkie pióra powyrywam- dokończył obolały mężczyzna. Na co dzień wygl±da bardzo przystojnie. Kruczoczarne włosy krótko obcięte, gładziutka twarz bez ani jednego włoska, całe ciało do¶ć umię¶nione, które ci±gle chodziło w jeansowych spodniach i bluzce z krótkim rękawem. Teraz jednak to wszystko znikło. Jedno oko dostało z lekka fioletowych barw, a w¶ród włosów wyrósł Mount Everest.
- Tato – powiedziała córka – znowu goniłe¶ Arwiego?
- Chciałem wypróbować nowe zaklęcie na latanie, ale ...
- Ale się nie udało- dokończyła mama dziewczyny- Nie możesz się opierać na tradycyjnych czarach? Konieczne musisz nowe wymy¶lać?
- Oj rybko...Przecież wiesz, że to jest moja pasja. Chciałbym kiedy¶ odkryć nowe zaklęcie, żeby¶my stali się sławni i prowadzili dogodne życie.
- Przecież prowadzimy. Sławni też jeste¶my. Wszyscy s±siedzi znaj± twoje pomysły i jak jest jakie¶ trzęsienie ziemi, to wiedz±, że ty je wywołałe¶- odrzekła kobieta z u¶miechem. Jednak wiedziała, że rzeczywisto¶ć jest inna. Jej m±ż pracuje dorywczo dla mugoli jako przewoĽnik, ona sama haruje w Ministerstwie Magii na stanowisku kierownika Departamentu Tajemnic, w dodatku teraz jej córka rozpoczyna naukę w Szkole Magii i Czarodziejstwa Hogwart i trzeba jej kupić odpowiednie rzeczy. Może rodzina Whitewind’ów nie jest za biedna, ale taki wydatek na pewno odbije się na ich trybie życia.
- Nie żartuj sobie. W zamian za to pomóż mi wstać.
W czasie, gdy mama dziewczyny zajmowała się opatrywaniem biednego Jacka, ona sama udała się na poszukiwanie sowy. Arwi była zwykłym br±zowo-biał± sow±, bardzo psotliw±, ale za to bardzo wiern±. Vanity znalazła j± na poddaszu, gdzie była zajęta konsumpcj± wcze¶niej złapanej myszy. Dziewczyna po¶piesznie podeszła do stworzenia i zabrała list przyczepiony do jej nogi. Był od jej przyjaciela z podwórka – Toma, który wyjechał wraz z dziadkami na wakacje do Grecjii.



Dziewczyna szybko pobiegła do swojego pokoju, usiadła przy biurku i zaczęła pisać.


- Mam nadzieje, że szybko wróci. W tym domu nie ma nic do roboty – mówiła sobie dziewczyna po cichu, po czym rzuciła się na łóżko i pogr±żyła się w marzeniach.

2005-06-28 22:09:31 skomentuj (5)

---